பல்வேறு தொழில்நுட்ப மற்றும் சமூக முன்னேற்றங்களுடன் உலகம் வேகமாக முன்னேறிச் சென்றாலும், சில பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் யதார்த்தம் பெரிய அளவில் மாறவில்லை.
ஒடுக்குமுறை, களங்கம் மற்றும் சமூக அழுத்தம் போன்ற பிரச்சினைகள் குடும்பம், சமூகம் மற்றும் பொது வெளிகளில் என பல்வேறு வடிவங்களில் தொடர்ந்து நிலவுகின்றன.
இந்த விடயங்களே நாடக ஆர்வலரும் எழுத்தாளருமான ஃபஸ்லீனா ஹிஷாமுதீனின் படைப்புகளில் பெரும்பாலும் மையக்கருவாக இருக்கின்றன.அவரைப் பொறுத்தவரை, கலை என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு ஊடகம் மட்டுமல்ல, அது கேட்கப் படாத குரல்களை, குறிப்பாகப் புறக்கணிக்கப் படும் பெண்களின் அனுபவங்களை உயர்த்துவதற்கான ஒரு தளமாகும்.
கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்களாக கலைத்துறையில் ஈடுபட்டு வரும் அவர், பெண்களின் வாழ்க்கைக் கதைகளை, குறிப்பாக உணர்ச்சிகள், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் சிறியதாகக் கருதப்பட்டாலும் வாழ்க்கையில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் மோதல்கள் தொடர்பானவற்றைத் தொடர்ந்து முன்வைத்து வருகிறார்.
"நாம் 2026-ஆம் ஆண்டில் வாழ்ந்தாலும், இன்றும் குடும்பத்தினராலும் சமூகத்தினராலும் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு ஒடுக்கப் படும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்."
"சமுதாயத்தால் பெரும்பாலும் மறைக்கப்படும் உண்மைகளைப் பற்றி விவாதிப்பதற்கான ஒரு களத்தை கலைப் படைப்புகள் திறக்க முடியும்," என்று அவர் மீடியா சிலாங்கூர் தயாரித்த 'யார் அறிவார்?' (Siapa Tahu?) நிகழ்ச்சியில் கூறினார்.
46 வயதான அவர், தனது படைப்புகளில் பெண்களின் குரலைத் தொடர்ந்து உயர்த்துவதற்கான விருப்பம், பொதுவெளியில் அரிதாகப் பேசப்படும் அனுபவங்கள் மீதான பொறுப்புணர்ச்சியிலிருந்து பிறந்தது என்று விளக்கினார்.
"இது ஒரு பொறுப்பு என்று நான் நினைக்கிறேன். பெண்களின் கதைகள் இன்னும் அதிகமாக எழுதப்பட வேண்டும், மேடையேற்றப்பட்ட வேண்டும். நம்மைப் பற்றி நாமே பேசவில்லை என்றால், வேறு யார் பேசுவார்கள்?" என்று அவர் கேள்வி எழுப்பினார்.
கலைத்துறையில் முறையான கல்விப் பின்னணி இல்லாதபோதிலும், பல்கலைக்கழகத்தில் முளைவிட்ட ஆர்வம், அவரை கிட்டத்தட்ட இரு தசாப்தங்களாக நாடகம் மற்றும் எழுத்துத் துறையில் தீவிரமாக ஈடுபட வைத்தது.இந்த காலகட்டத்தில், உளவியல் ஆலோசனைத் துறையில் பட்டம் பெற்ற அவர், நாடகம், எழுத்து மற்றும் இசை உள்ளிட்ட பல்வேறு ஊடகங்களில் படைப்புகளை உருவாக்கும் ஒரு பன்முகக் கலைஞராக நற்பெயரைப் பெற்றுள்ளார்.
அவர் எழுதிய 'பெலுகான் அங்காசா' (Pelukan Angkasa) பாடல் வரிகள் 36-வது அனுகெரா ஜுவாரா லாகுவில் சிறந்த பாடலாக முடிசூட்டப்பட்டது அவரது குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளில் ஒன்றாகும்.
பல்வேறு கலைத் துறைகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், 'செக்ஸி ஓவரி' (Seksi Ovari) என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியரான இவர், தனது படைப்புகளுக்கு குடும்ப வாழ்க்கை பிரச்சினைகளையே மையமாக வைத்து வருகிறார்.
சிலாங்கூர், பந்திங்கைச் சேர்ந்த இவர், கணவன்-மனைவி உறவுகள், உடன்பிறப்புகளுக்கு இடையிலான இயக்கவியல் மற்றும் பெண்களுக்கு உரிய கவனம் செலுத்தப் படாத உணர்ச்சி அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றை அடிக்கடி தொட்டுச் செல்கிறார்.
"குடும்பத்தில் உள்ள சிறிய விஷயங்களை நாம் சரிசெய்யவில்லை என்றால், அது வெளியே பெரிய பிரச்சனையாக மாறும்," என்று அவர் விளக்கினார்.
தொடர்ந்து ஒலிக்கும் குரல்
ஃபஸ்லீனாவைப் பொறுத்தவரை, கலையில் பெண்களுக்காகப் போராடுவது அனுதாபத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, அது சமமாக அனுபவிக்கப்பட வேண்டிய வாய்ப்பு மற்றும் நீதியுடன் தொடர்புடையது.
களங்கமும் அநீதியும் இருக்கும் வரை, நாடக மேடை, புத்தகங்கள் மற்றும் பிற படைப்புத் தளங்கள் உட்பட பல்வேறு ஊடகங்கள் மூலம் பெண்களின் குரல் தொடர்ந்து முன்னிலைப் படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் நம்புகிறார்.
"நாம் பலவீனமானவர்கள் என்பதால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல, மாறாக நமது வாய்ப்புகளும் குரல்களும் எப்போதும் தாக்கப்படுவதால் (பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்)," என்றார் அவர்.
இருப்பினும், அந்தக் குரலைப் பாதுகாப்பது சவால்கள் அற்றதல்ல.வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது பெரும்பாலும் பிரபலமாகத் தோன்றும் கலை உலகில், நாடகத்தின் நிலை குறித்து அவர் யதார்த்தமாக இருக்கிறார்.
நாடகம் ஒரு குறிப்பிட்ட பார்வையாளர்களை மட்டுமே கொண்டுள்ளது மற்றும் தெளிவான ஊதியக் கட்டமைப்பைக் கொண்டிருக்கவில்லை."எல்லாவற்றையும் பணத்தால் வாங்கிவிட முடியாது.
ஊதியத்தைப் பற்றியல்லாத ஒரு உள்ளார்ந்த காதல் இருக்கிறது. நாங்கள் அந்தப் பயிற்சி அறையில் இருக்க விரும்புகிறோம், நாங்கள் வாழ விரும்புகிறோம்," என்றார் அவர்.
ஐந்து உடன்பிறப்புகளில் இரண்டாவதாகப் பிறந்த இவர், ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறைந்தது ஒரு நாடகத் தயாரிப்பையாவது மேடையேற்றுவதை உறுதி செய்கிறார்.
இந்த முயற்சி பிரபலத்தை நோக்கமாகக் கொண்டதல்ல, மாறாக கலை மீதான காதலை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பதை உறுதி செய்வதற்கே என்கிறார்.
இந்த உறுதியான நிலைப்பாட்டிற்குப் பின்னால், தனிப்பட்ட அனுபவங்களும் பெண்களின் போராட்டத்தை ஃபஸ்லீனா ஆழமாகப் பார்க்க உதவியுள்ளன.தாயான பிறகு, பொதுப் பார்வைக்கு வராத உள்மனப் போராட்டங்கள் இருந்ததை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.
"அந்தச் சோர்வு உடல் ரீதியானது மட்டுமல்ல. அது உணர்ச்சி ரீதியான சோர்வு. குடும்பம், குழந்தைகள் என்று ஆன பிறகு, 'இத்தனை நாளாக நான் என்ன செய்து கொண்டிருந்தேன்?' என்று ஒரு உள் மனக்குரல் கேட்கும்.
"ஆனால் அந்த காலகட்டம் அவரை பலவீனப் படுத்தவில்லை. மாறாக, அந்த அனுபவம் 'டியாம் டலாம் கெம்பித்தா' (Diam Dalam Gempita) என்ற படைப்பின் மூலம் அவரது எழுத்தை வளப்படுத்தியது.
பெருந்தொற்றுக்கு பிந்தைய காலத்தில் குழந்தையை வளர்த்த அனுபவத்திலிருந்து இந்தப் படைப்பு பிறந்தது. தாய்ப்பால் கொடுப்பதில் உள்ள கவலைகள், பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய மன அழுத்தம் மற்றும் சுகாதார நெருக்கடியை உலகம் எதிர் கொண்டபோது குழந்தையை வளர்ப்பதில் உள்ள அச்சங்கள் போன்றவற்றை அது பதிவு செய்கிறது.
"பெண்கள் குழந்தை பெற்ற பிறகு எழுதுவதை நிறுத்தி விடுவார்கள் என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள், ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, அது கவலைகளையும் மனக் குழப்பங்களையும் கொட்டுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பு," என்றார் அவர்.
இறுதியாக, ஃபஸ்லீனாவைப் பொறுத்தவரை, கலை என்பது தொடர்ந்து குரல் கொடுப்பதற்கும், அடிக்கடி புறக்கணிக்கப்படும் யதார்த்தத்தைப் பதிவு செய்வதற்கும் ஒரு தளமாக மாறியுள்ளது.
"பெண்களின் வாய்ப்புகளும் குரல்களும் சிறுமைப் படுத்தப்படும் வரை, நாம் பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்," என்று அவர் உறுதியுடன் கூறினார்.
